Tok is het beu

Eén van de spannendste momenten tijdens het ontstaan van een geïllustreerd boek is het moment waarop je de pdf ontvangt. Je kent de tekst, je weet wat er zal staan, want je hebt het verhaal natuurlijk zelf geschreven. Maar je weet niet wat de illustrator gedaan heeft met het verhaal. Hoe ziet hij of zij de personages? De omgeving? Tekende hij of zij er een extra laag bij? Wat maakte hij of zij van die ene scène die je al helemaal vormgegeven had in je hoofd? Wordt het slikken of juichen?

Een paar dagen geleden ontving ik de pdf van het tweede boekje over Tok de kip: 'Tok is het beu!'
De illustraties zijn grappig en vrolijk. Ik hou van de kleuren die van de pagina's spatten en van de extra diertjes die Suzy Castermans verzon en overal tussen plaatste. Er valt voor de toekomstige lezertjes veel te ontdekken op de illustraties. Mijn glimlach werd prent na prent breder.  Wat een heerlijk boek is dit geworden!

Nu is het aftellen naar het volgende spannende moment: het moment waarop het boek eindelijk in de winkels ligt! Zullen de jonge lezertjes de twee nieuwe verhalen leuk vinden?

Lieve mama van Gijs

Ontmoetingen met lezers zijn zo divers.

Soms doen ze je zweven:
'Ik kocht het boek voor de prachtige illustraties en werd na het lezen helemaal verliefd op de tekst en het verhaal.'

Soms doen ze je vanbinnen huilen:
'Wil je erbij schrijven: 'dit zou Gijs mooi gevonden hebben', aub? Mijn zoon was twaalf toen hij verongelukte met zijn fiets. Het was zo'n lieve jongen.'

Mijn hart ging in vrije val en valt nog steeds...
Nooit zal ik nog naar de laatste prent van 'Warres Vleugels' kunnen kijken zonder te denken aan de mama met het warme hart en aan het huis waarin Gijs nooit meer zal thuiskomen.

Lieve mama van Gijs, je vertelde me over het ongeluk en hoe je de man die jouw zoon aanreed niks verwijt. Je straalde liefde en medeleven uit en toonde me kracht en licht waar ik enkel tranen en duisternis had verwacht. Nooit zal ik de ontmoeting met jou vergeten.
Inge