Recensie Tok Is Het Beu door de jonge lezertjes van basisschool St. Jozef uit Merksem

De leerlingen van basisschool Sint-Jozef uit Merksem (en hun ouders) lazen tijden de Jeugdboekenweek een heleboel boeken. Ze mochten ook over elk boek eerlijk hun mening kwijt.

Vier sterren voor Moordgriet!

Moordgriet kreeg vier sterren op de blog vanThe Book Girl.

'Moordgriet: een spannende thriller met een verrassende wending. Denk je in het begin van het verhaal te weten wie er achter dit alles zit, op het eind van het verhaal blijkt het toch anders in elkaar te steken dan je kon vermoeden. Als lezer word je het verhaal ingetrokken en wil je het boek het liefst in één keer uitlezen. '

Vooral dat laatste zinnetje vind ik, als auteur, heerlijk om te lezen!

Voor de volledige recensie, klik hier!

Warres Vleugels tussen de regels

Eerder deze week las ik in de Leeswelp een recensie over Warres Vleugels . De recensent stelt er dat de vaderfiguur in de tekst veel harder neergezet wordt dan in de illustraties waar een zachtere man wordt weergegeven. Er werd door de recensent meer eenheid gevraagd tussen beeld en tekst.

Hoewel de recensie best wel positief van toon is, Warres Vleugels wordt er een 'prachtig uitgevoerd prentenboek met stemmige tekeningen' genoemd, werd ik er toch op slag verdrietig van. 
Het verhaal van Warre begint namelijk tijdens de laatste nacht die hij doorbrengt in zijn kamer.
Zijn vader heeft gezegd dat hij weg moet gaan. Want hier komt niks van hem terecht.
Dat is hard. Keihard. Wie zegt dat nu tegen zijn kind? Wat een rotvader!
Daar is de recensent blijkbaar gestopt met 'lezen'.
Hoewel ik nergens schrijf dat de vader twijfelt over zijn beslissing, dat hij het liefst zijn zoon gewoon dichtbij zich zou willen houden waar hij hem kan beschermen, had de recensent toch de zorg en het verdriet van de vader kunnen lezen in dit stukje:

'Die nacht harkte vader een pad voor zijn zoon.
Pas toen het allerlaatste takje opgeraapt was,
 en alle keien netjes naast het pad gestapeld, ging hij terug naar binnen.
Even keek hij naar de maan die bleek in de hemel dreef. Er was een stuk uit.'

Soms moet je als ouder harde beslissingen nemen in het belang van je kind. Beslissingen die je angst inboezemen omdat ze recht tegen je eigen gevoel ingaan. Er zijn momenten waarop je  hartverscheurende keuzes moet maken, omdat je weet dat je kind er beter van wordt. Dan moet je durven loslaten en vertrouwen hebben.
En dat is wat de vader van Warre doet.

Het belangrijkste ligt vaak gelaagd tussen de woorden.
Gelukkig heeft Alain Verster de ziel van het boek op meesterlijke wijze weten te vangen in zijn illustraties.
En gelukkig zijn er meerdere recensenten die wel begrijpen wat ik in Warre niet letterlijk verwoord.

Eric Vanthillo op Pluizuit is er één van. Hij schrijft onderandere dit:

Bergh vertelt dit gevoelige verhaal met zuinige woorden. Zij wikt en weegt en construeert poëtische zinnen met vele stiltes waar tussen de regels door veel te lezen valt. Het is een verhaal dat je niet in een keer uitleest, maar dat je als het ware proeft en voelt. Op een tempo dat je tijd geeft tot persoonlijke reflectie.
De illustraties van Verster geven het verhaal een stevige meerwaarde en kloppen er perfect bij. Hij combineert verschillende technieken tot grote, dromerige prenten vol details. De ingetogen gelaatsuitdrukkingen, de zachte kleurtoetsen, de opvallende composities, ..., je voelt en ziet de hand van een tekenaar met veel talent.

Dit is geen prentenverhaal als 13 in een dozijn, maar een origineel en pakkend verhaal met een sterke persoonlijke toets van de makers dat je als lezer/kijker niet onberoerd kan laten. Vandaar een aanrader!

En daar werd ik dan weer heel erg blij van!

Indrukwekkende recensie Warres Vleugels door Joke Guns

Warres vleugels: lees het!

kopt Joke op haar auteursblog.
Vervolgens pelt ze laag na laag van het verhaal tot ze uiteindelijk de kern van 'Warres Vleugels' kwetsbaar bloot legt.

Hieronder vind je enkele fragmenten uit Jokes uitgebreide en pakkende recensie.

'Inge Bergh vertelt meer dan een verhaaltje. Ze toont de strijd van goedbedoelende ouders die zich machteloos voelen bij het anders zijn van hun kinderen. Het is een zware strijd. Want een kind als Warre roept dan misschien vertedering op bij mensen die hem af en toe ontmoeten, de dagdagelijkse Warre kan een ouderhart bezwaren. Toch is er steeds die hartverscheurend mooi beschreven liefde van een vader voor zijn zoon, van een zoon voor zijn vader.'

...

'Ik ken en ben die vader, die volwassene die soms niet meer weet van welk hout pijlen maken. Ik herken de vriendelijke man die Warres vragen niet begrijpt. En ik heb het vrouwtje dat hem op weg helpt al meerdere malen ontmoet. Ik zie haar in het team dat mijn oudste zoon onvermoeibaar begeleidt, ik zie haar in toevallige passanten in de levens van mijn kinderen.

‘Warres vleugels’ is een prachtig, poëtisch en zelfs humoristisch verhaal dat ons een spiegel voorhoudt zonder belerend te zijn. Het is een boek dat me tot tranen toe ontroerd heeft. Het is een boek dat ik op grijpafstand houd zodat ik, als ik weer eens mijn geduld dreig te verliezen, kan lezen over Warre, over de kracht van vertrouwen, en over de liefde die zo veel mogelijk maakt.'

Benieuwd naar de originele en volledige recensie? Klik hier!

Recensie Warres Vleugels op JaapLeest

Wat ben ik gelukkig met de fijne Recensie op JaapLeest.
Zei ik gelukkig?
Overdonderd en sprakeloos, dat was ik.
En nu dus blij. Ontzettend blij.

Benieuwd naar de recensie compleet mét filmpje?
Klik dan op deze link.

Hieronder vind je alvast enkele fragmenten  uit de uitgebreide recensie:

'Bergh schreef een metaforisch verhaal over zelfstandig worden en losmaken dat aanvoelt als een sage of modern sprookje.
...'Het conflict tussen vader en zoon is kleingehouden waardoor het verhaal een universeel karakter krijgt. Dit overkomt iedere ouder en ieder kind. Het gaat over het hebben van verwachtingen en de onmogelijkheid om daar aan te voldoen. Als Warre terugkeert, slaat zijn vader een arm om hem heen. Het is goed zo.'
en

'Bergh formuleert  beeldende zinnen ('zijn handen trillen even erg als het deksel op de borrelende pappot') met mooie Vlaamse woorden als 'sakkerde'. Het is wellicht wat hoog gegrepen voor kinderen vanaf 5 jaar maar jammer dan, dan doen ze er maar wat moeite voor. En lezen ze morgen weer een gemakkelijker boek.'

Wat een compliment vind ik dat!

Ook de prachtige illustraties van Alain Verster worden door Jaap Friso uitgebreid in de verf gezet, compleet met filmpje. (hier! Voor het filmpje scroll je naar beneden.)

'Verster gaat door in dezelfde lijn en al is de verrassing nu minder, zijn prenten blijven onverminderd boeien. Net als in het vorige album gebruikt hij de pagina's volledig en wappert er veel strooigoed rond in de vorm van blaadjes en vogels. Zijn kleurgebruik is opvallend, of eigenlijk het ontbreken ervan. Het is een herfstig album met veel bruin en grijs, waar de gele jassen van Warre en zijn vader in opvallen. Er is razendveel te zien, waardoor je er naar blijft kijken. De prenten van Verster zijn als een brocantenwinkel waarin je telkens weer andere snuisterijen ontdekt.'