16 jaar op een hoop

 

Na de klus een hele tijd voor mij uitgeschoven te hebben, zette ik mij vandaag toch eens aan het uittikken van een overzicht van mijn werk. Dat hebben ze bij deAuteurs namelijk nodig.
Wat ik  geschreven heb, of ik dat alleen deed of met iemand anders, hoeveel pagina's dat boek telde en bij welke uitgeverij het werd uitgegeven, in hoeveel exemplaren het werd gedrukt en in welk jaar dat was?
Het aantal pagina's ken ik alleen van mijn allereerste boek nog vanbuiten, dus dat moest ik echt boek per boek gaan controleren. Hoe verder ik in de lijst vorderde, hoe hoger de stapel boeken naast mij groeide.

Eigenlijk is het best wel interessant om zo'n overzicht te moeten maken.
Zo leerde ik dat ik, sinds mijn eerste boek in 1997 verscheen, 17 boeken 'vrij' schreef.
13 boeken daarvan verschenen bij De Eenhoorn.
Tussendoor schreef ik ook nog eens 26 boeken in opdracht.
De grootste opdrachtgever was Averbode. Vooral voor de reeksen Hopla en Nellie en Cezar mocht ik vaak mijn fantasie gebruiken.
Voor de reeks Nellie en Cezar schreef ik 7 boekjes, waarvan 4 helemaal op rijm.
Voor de reeks Hopla verzon ik dan weer een verhaaltje bij bestaande kartonboekjes zonder tekst.
Ik schreef ook negen boeken samen met Inge Misschaert. Vijf ervan verschenen bij De Eenhoorn, de andere schreven we in opdracht. Van één van die boeken in opdracht werd een heuse spelkoffer gemaakt en net dat boek ligt niet op één van de stapels op de foto hierboven, want de koffer is uitgeleend. Eén boek schreven we naar aanleiding van een programma op televisie en ik herinner me nog hoe trots mijn zonen toen waren.
Zes boeken werden ondertussen vertaald naar vijf verschillende talen: Frans, Koreaans, Chinees, Portugees en Deens. Daar ben ikzelf dan weer geweldig trots op.

Op de tafel naast mij lag vanmiddag zomaar eventjes 16 jaar schrijven op een hoop.
Best wel indrukwekkend, vind ik.

Viggos Vinger

Zo ziet 'Warres Vleugels' er uit in Denemarken.

Bij de omschrijving van het boek staat oa:

'Historien er fortalt gennem et poetisk sprog og smukke illustrationer, der flyder sammen til en smuk enhed.  Inge Bergh har skrevet teksten, og Alain Verster står bag de stemningsfulde, nostalgiske illustrationer.'

Google leert mij dat dit zoveel betekent als:
'De poëtische taal en de prachtige illustraties vormen samen een mooie eenheid. Inge Bergh heeft de tekst geschreven en Alain Verster staat achter de suggestieve, nostalgische illustraties.'

Eindviering Vrije Basisschool De Ark, Kessel-Lo

Net voor de zomervakantie namen de zesdejaars van Vrije Basisschool De Ark in Kessel-Lo niet alleen afscheid van 'hun' school en hun juffen en meesters, ze namen ook afscheid van de jaren die ze op de schoolbanken van De Ark hebben doorgebracht en waarop ze later wellicht met veel nostalgie zullen terugblikken.
Het nieuwe schooljaar is alweer een week oud. De kop is er af. Alle zesdejaars van juni zijn ondertussen de eerstejaars van september geworden.
Maar toen, in juni, namen ze afscheid met een bijzondere viering geïnspireerd op 'Warres Vleugels'. Een verhaal over loslaten, je eigen weg zoeken en groeien.
Een verhaal over vleugels krijgen.

En is dàt niet net wat je zo'n jongere op de drempel van zijn of haar middelbare schoolleven toe wil wensen? Dat hij/zij mag groeien en vleugels krijgen?

(Met dank aan boekenjuf Sara Desteghe voor de foto's.)

 

Warres Vleugels op de boekenbeurs in Beijing

'Of dat niet raar doet, je boek zo op een rek in China zien staan?'
'Ja', knik ik.
'Je wordt er zo huppelig van. Zo helemaal hieperdepiep. De haartjes op je huid beginnen te dansen van 'contentement'.'
Mijn zoon verbetert mij: 'dat heet kippevel', zegt hij.
Ik zeg dat het toch nog anders is.
En dat is het ook.
Ik bruis vanbinnen telkens ik die foto zie met daarop Warre in zijn gele jasje en de, voor mij, onleesbare karakters erboven.
Mijn boek in China.
Wie had dat ooit gedacht?!

Verborgen recensie

Surfend op het net, op zoek naar mooie plaatsjes die ik zeker niet mag missen tijdens mijn reis naar Ierland volgende zomer, stootte ik op een prachtige recensie die ik nog niet eerder las. Een recensie van 'Het Vervloekte Land'. Geschreven op de laatste dag van 2004. Heel lang geleden dus.
De twijfel over je eigen kunnen blijft, ook al heb je al een stapel boeken bij elkaar geschreven.
Een lovende recensie als deze is voor mij, in een periode waarin ik meer woorden wis dan schrijf, als een reddingsboei waaraan ik mij optrek.  Ik weet nog heel goed hoe traag en moeizaam dit boek vorderde. Hoe vaak ik heb getwijfeld en gevloekt. Maar uiteindelijk is het mij toen gelukt. Waarom zou het nu anders gaan? Op naar de schrijftafel dus!

Fragment uit de recensie:

(...)
Op meesterlijke wijze beheerst Inge Bergh de emotie in haar taalgebruik. Wat ze omschrijft, beklijft, o.m. door knappe vergelijkingen en mooie beeldende zinnen: "De inktzwarte nacht was als een leeg doek waarop Eilish de meest verschrikkelijke taferelen schilderde". "De tijd zou de harde kantjes van het verdriet en de woede knagen, net als een rivier die jaar na jaar scherpe rotsen tot ronde keien slijt". Zo ook wordt de wending van beloftevolle hoop naar dwingende wanhoop in het boek aangegeven met een schitterende vergelijking die aankomt als een slag in je gezicht: "Het leek alsof ze een grote puist had opengeduwd. Het zwarte slijm kleefde aan haar vingers en de stank sloeg haar in het gezicht".

Vaak eindigt een paragraaf met een vraag, een aanwijzing of een dreiging waardoor je gespannen verlangt naar het vervolg. Wanneer de wanhoop toeslaat, lijkt er geen einde te komen aan de rampspoed. Er wordt spanning opgebouwd door het moment van ommekeer zo lang mogelijk uit te stellen. Hoe lang houdt ze het nog vol? Wanneer zal het tij keren?

Het verhaal is opgebouwd rond een aantal sterke karakters waarmee je je kan vereenzelvigen, waartegen je je kan afzetten. De rauwe, verbitterde Charles Edgeworth, geld is waar het hem om gaat. John, de zoon, een zachte Engelsman die voor eeuwig de last moet dragen van een tirannieke vader. Paider, een jonge vurige Ier, gebrand om zijn vaderland te redden. Eilish, een harde bolster met een blanke pit. Zij dreigt alleen te vallen en dat gevoel geeft haar alle kracht om op zoek te gaan, om door te zetten.

Inge Bergh heeft een meeslepend en aangrijpend verhaal geschreven. Het lot van een gezin en van een volk kan je onmogelijk onbewogen laten. [Patricia Jeunen] / 2004-12-31 / Copyright (c) Vlabin-VBC

Warres Vleugels gaat naar China!

Warres Vleugels zal binnenkort zowel in het Deens als in het Chinees (mainland) te lezen zijn.
In Denemarken zal het boek door Turbine Forlaget worden uitgegeven.
In China verschijnt Warres Vleugels bij Petrel Publishing House.

Dit is de originele kaft.
Ik ben erg benieuwd naar hoe het boek er in het Chinees en Deens zal uitzien.

Moordgriet als luisterboek

Vanmorgen werd ik in Laken verwacht. Ik mocht er mijn boek 'Moordgriet' komen inlezen in de studio van de luisterpuntbibliotheek. Vijfenhalf uur en 144 pagina's later keerde ik, hees maar tevreden, naar Brugge terug.

 

 

Binnenkort zal Moordgriet dus als daisy-boek beschikbaar zijn.
Ik weet nog niet exact wanneer, maar ik houd jullie op de hoogte!